tag:blogger.com,1999:blog-155032262011-04-21T14:18:46.397-07:00विनायक खंबायतhttp://www.blogger.com/profile/09962240386902966832noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-15503226.post-1124961929669391572005-08-25T02:24:00.000-07:002005-08-25T02:25:29.673-07:00खूप दिवस झाले असतील...<br /><br />लहाणपणी अंगणात मैत्रिणींसोबत खेळताना<br />मधूनच चिडून उठून गेलीस,<br />आणि लिंबामागे जाउन लपून बसलीस;<br />पण कुणीच आलं नाही तुझी समजूत काढायला<br />मग तुझी तुच उठून गेलीस सरपण आणायला...<br />खूप दिवस झाले असतील...<br /><br />आठवतं एकदा पाण्याला गेलेली असताना<br />मधेच आमराईत रेंगाळलीस,<br />कै-यांच्या आंबटओल्या गंधानं मोहरुन गेलीस<br />पण, कोकिळेच्या कूजनामागून जेव्हा 'माय'ची हाक आली-<br />दिस ढळायच्या आत परतण्यासाठी तुझी लगबग सुरू झाली...<br />खूप दिवस झाले असतील...<br /><br />तव्यावरची भाकरी तव्यावरच करपली होती<br />कुणास ठाउक कुठे तू अगदी हरपली होती<br />मग तू भानावर कशी आली ते तुल ठाउकच आहे<br />मानेवरचा दाह अजून कुठेतरी खोलवर जळतच आहे..<br />खूप दिवस झाले असतील...<br /><br />पत्र्यातून झिरपणा-या चांदण्याकडे बघून<br />'त्या'ला उठवावं असं मनात आलं असेल दाटून<br />ते मनातलं चांदणं मनातच साठवून ठेवलंस<br />मन मारुन जगायचं अंगवळणी पाडून घेतलंस...<br />खूप दिवस झाले असतील...<br /><br />खरंच खूप दिवस झाले असतील आता...<br />आपण खूप सोसलं वगैरे ही जाणीवही नसेल आता<br />पण, तू साठवून ठेवलेलं चांदणं तुझ्या डोळ्यांतून सांडत असतं<br />अन तुझीच कहाणी तुझ्याही नकळत गदगदून मांडत असतं...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15503226-112496192966939157?l=kvinayak.blogspot.com' alt='' /></div>विनायक खंबायतhttp://www.blogger.com/profile/09962240386902966832noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-15503226.post-1124888561189710792005-08-24T05:51:00.000-07:002005-08-24T06:11:44.616-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5775/1437/1600/P373.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5775/1437/320/P371.JPG" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#000000;">लहरत गेले झाड धुक्यातून<br />अन हसले आभाळ जरासे<br />थेंब दवाचे असे थबकले<br />अन फसले आभास जरासे..<br /><br />तळ्याकाठची रानकेतकी<br />झुके तळ्याशी उगीच जराशी<br />रुप न्याहाळता डोहामधले<br />थरथरले थेंब जरासे..<br /><br />उगीच हसणे रुसणे उगीचच<br />कारणाविना अन मुसमुसणे<br />गीत स्वरांचे ओथंबलेल्या<br />ऐकुनि थांबले पक्षी जरासे..<br /><br />ती येता मग गर्द सावली<br />डोहामध्ये अंधार साचला<br />स्मितांच्या प्रतिबिंबाखालून<br />एक जन्मले दु:ख जरासे..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15503226-112488856118971079?l=kvinayak.blogspot.com' alt='' /></div>विनायक खंबायतhttp://www.blogger.com/profile/09962240386902966832noreply@blogger.com0